1 Korinthiërs 11,23-26 en Lucas 9,11b-17 – br. Hans-Peter
inleidend woord:
Wij, zusters en broeders, zijn hier bijeen in de Naam van de + Vader, Zoon en Heilige Geest. Amen.
We vieren het feest van het H. Sacrament. Toegegeven, toen ik deze vigilieviering kreeg toegewezen, dacht ik… oei, wat moet ik daar nou mee… wat kan ik er nou over zeggen? Ik heb het even op mij in moeten laten werken. Maar al gauw bespeurde ik bij mijzelf dat voor mij de kracht van de Eucharisitie, van Brood en Wijn is dat het een zich telkens vernieuwend verbond is tussen God en de mensen. Het maakt van individuen een groep. Het woord ‘wij’ zal dan ook vaker klinken – niet voor niets was het ook het eerste woord van deze viering. Nu gaat het in deze viering niet om ‘ons’, om ‘wij’, maar om Jezus die telkens weer afdaalt in de eenvoudige vorm van brood en wijn. Hoe eenvoudig dat brood is, hoef ik jullie als ervaren hostiebaksters niet te vertellen…
Dankzij de Eucharistie kunnen wij gemeenschap vormen, met elkaar en met Jezus. Niet voor niets noemen wij het doorgaans ‘de communie’, communio, gemeenschap. Precies dit is, wat ons tot Kerk maakt. Dit bindt ons samen, wie of wat je ook bent. Of in de woorden van Paulus aan de christenen van Efese: In liefde heeft Hij ons voorbestemd zijn kinderen te worden door Jezus Christus, naar het welbehagen van zijn wil. Hiermee ontstaat het nieuwe Volk van God; naast het bestaande Volk van God, de Joden. Hierdoor kunnen wij, als niet-joden, een band opbouwen met God. Zo erkennen we dat Kind van God zijn en daarmee zuster en broeder van elkaar.
bezinning:
Wij hoorden hoe Jezus een groep mensen te eten gaf. Dat moet voor hen een fantastische ervaring zijn geweest. Het moet ze verbonden hebben voor de rest van hun leven. We zien het steeds terugkeren in de geschiedenis van God met zijn mensen. Hij wil er zijn voor óns.
We zongen er over: Mozes moest zijn volk leiden. En David zijn kudde. Telkens benadert God ons als groep. Niet omdat Hij het individu niet ziet. Integendeel. Hij ziet al zijn kinderen apart, maar weet ook dat wij alleen heel kwetsbaar zijn, dat we elkaar nodig hebben. Maar ook geeft hij al zijn liefde aan al zijn kinderen; ieder passend anders, maar toch gelijk. Het is niet goed voor de mens dat hij alleen blijft, zegt God zelf in Genesis.
De mens heeft anderen nodig om werkelijk mens te zijn. En toch hebben heeft de mens vaak de neiging om voor zichzelf te gaan, zeker in onze tijd. En daar komt het sacrament om de hoek kijken wat wij zo vaak vieren, op zondag bij uitstek. De Heilige Communie mag ons er elke keer aan herinneren dat God zijn Dienaar zond en ons zo voorgoed aan zich, maar ook aan elkaar, verbond.
Dit nieuwe verbond, Paulus refereert eraan in zijn brief aan de christenen van Korinte, was er niet om het joodse Volk opzij te schuiven; het was en is er, om te laten zien dat Gods armen zo wijd open zijn, dat Hij zo alle mensen omvat; alle mensen die zich tot ‘wij’ willen laten maken.
Voor mij is dit zo’n kernthema, dat ik me altijd ongemakkelijk voel bij liederen waarin gezongen wordt over ‘Jezus heeft MIJ gered’. Het is ontegenzeggelijk waar, maar… het scheidt af van de ‘wij’. Ik zing liever dat Hij ONS heeft gered. Dat is de vreugde die we met elkaar mogen delen.
Zoals Franciscus van Assisi het bejubelt in zijn eerste wijsheidsspreuk:
Zie, dagelijks vernedert Hij zich zoals Hij ooit van de koningstroon in de schoot van de Maagd is gekomen. Dagelijks komt Hij zelf tot ons en wordt zichtbaar als een nederige.
Dagelijks daalt Hij af uit de schoot van de Vader op het altaar in de handen van de priester. En zoals Hij zich ooit aan de heilige apostelen heeft laten zien in een echt lichaam, zo laat Hij zich ook nu aan ons zien in heilig brood.
Aan ons, aan Gods volk, zusters en broeders van elkaar. Dat is de waarheid die wij met dit feest mogen vieren… en waartoe wij uitgedaagd worden dit aan de wereld te laten zien, dus om nogmaals met Franciscus te spreken:
Luister, kleine armen, die door de Heer geroepen en uit veel streken en provincies SAMENgebracht zijn: leef altijd in de waarheid!